***كوي بي نام و نشان***
***ای کاش که شاعری دراین شهرغریب...می گفت به ماکه"خانه ی دوست کجاست"***
چقدر روح محتاج فرصتهاست... فرصتي براي بودن ، ماندن ، رفتن ودر نهايت رفتن برگشتن چقدر روح محتاج فرصتهاست... فرصتي براي گريستن ودر شرايطي خنديدن چقدر روح محتاج فرصتهاست... فرصتي براي سكوت ، سكوتي كه گاهي ساليان سال طول مي كشد ودر عين حال فرصتي براي فرياد زدن ورهايي گاهي نيازمنديم كه همچون باد حركت كنيم ، بوزيم و برويم ، برويم ، برويم ... برويم تا جايي كه دردنيايمان به نهايت برسيم واين نهايت يعني آغاز و پايان :آغاز راهي كه فراتراز دنياي ماست و پايان راهي كه چارچوب دنياي ما بوده . چقدر روح من محتاج فرصتي است براي پرواز ... پرواز به سوي آسماني كه نهايتي ندارد مگر خدا روح من محتاج است ... محتاج لحظه اي كه بتواند مانند كودكي گوشه اي بنشيند و بگريد روح من محتاج شنيدن است ... شنيدن خبري كه سكوت درونم را به فريادي سركش تبديل كند واين فرياد آنقدرادامه پيدا كند تا نيروي باد رابه دست آورد وبوزد تا جايي كه كودك روح من آرام خود رادر آغوش خدا جابدهد ، سرش را روي سينه ي خدا بفشارد و بگويد : خدا جون خسته ام اما در اوج خستگی محتاج آغوش پرمهر توام یه مدت بود که همه چیز رو فراموش کرده بودم!!! سخاوت دریارو وکسانی رو که سخاوتشون خیلی بزرگتر از دریاست فراموش کرده بودم زجر تنهایی رو وکسانی رو که به اندازه ی همه ی لحظه ها زجر کشیدند و نهایتا در غم وتنهایی به زندگی بدرود گفتند فراموش کرده بودم روشنایی خورشید رو وکسانی رو که چشماشون به اندازه ی یه خورشید روشنایی داره فراموش کرده بودم آدمایی رو که توی عذاب دلتنگی می سوزندو مجالی پیدا نمی کنند تا بتونند درخواست یه کمک کوچک رو بکنند مهربونی هارو فراموش کرده بودم ، فراموش کرده بودم که توی زندگی پلی هست به نام پل تقدیر... فراموش کرده بودم وقتی که شاعر آزادی شروع می کنه به شعر گفتن باید سفررو تجربه کرد باید برای زمین گیتار زد ویه عالمه ترانه رو نثار کهکشونا کرد اما می خوام باز به خاطر بیارم :همه ی آه هارو، همه ی من هارو، آینه هارو، نابودی هارو نخواستن هارو، نثار کردن هارو، قسمت کردن هارو و همه ی نگاه هارو همه ی زندگی هارو...........
((فراموشی))
| Design By : Night Skin |
درعبور از وهم زاران با همه ناباوري
بربلنداي خيال،قله ي نيلوفري
گركسي خواهدبه من بازآردش
اين نشاني: كوي بي نام و نشان
سايه سار عاشقان
مژدگاني : هر كه پيدايش كند،برداردش!
