***كوي بي نام و نشان***
***ای کاش که شاعری دراین شهرغریب...می گفت به ماکه"خانه ی دوست کجاست"***
به خودگفتم که شایدبهتر این است که من درزندگی افسانه باشم برای دیگران چون یک توهم برای زندگی بازیچه باشم به خود گفتم که زیبایی دراین است که من درحسرت یک خنده باشم برای دیدن راهی دوباره اسیر قفل یک تنهایی باشم به خود گفتم که رسم زندگانی نباشد بهتراز این در وجودم مرا ازاول خلقت بگفتند که درزندان رویاها اسیرم به خود گفتم که تقدیرم چنین است چرا باشد به فرداها امیدم وپی درپی درونم داد می زد به خود دلداری بیهوده دادم هنگامي كه خورشيد خسته ازيه روز پركارو طولاني تصميم به خوابيدن مي گيره ،شروع مي كنه به پايين رفتن و آسمون ازفرط خستگي گونه هاش قرمز مي شه وغروبي رو به همراه مي آره كه به آدما خبر اتمام يه روز ديگه رو مي ده . براي مطلق نبودن ظلمت شب ،ستاره ها طبق قراردادشون با خدا توي پهنه ي آسمون پخش مي شند شروع به تابيدن مي كنند تا هيچ آدمي نتونه اين فكرو بكنه كه ظلمت مطلق وجود داره ،تا آدما بدونند هميشه توي اعماق نااميدي يه نقطه ي اميد هست كه بتونند از اونجا به روشنايي زندگي برسند .آدما توي شب همراه با استراحت خورشيد به خواب مي رند و وقتي كه چشم باز مي كنند مي بينند خورشيد با غروري زيبا وهميشگي بر آستانه ي آسمان در حال خودنماييه . انگيزه ي بودن وماندن ،زندگي كردن ونترسيدن را مي توان دروجود خورشيد عالمتاب ديد مي توان به حرمت دلهاي شكسته يه سبد پراز ياس سفيد رو توي دريا رها كرد تا در وجود دريا غرق بشند ودهان دريا رو خوشبو كنند مي شه براي اميدوار كردن يه نااميد دلتنگ دستمون رو تا ستاره ها پل كنيم وبراي دلتنگي يه معجون مؤثر پيدا كنيم مي تونيم با بوسيدن دست مادر خستگي يه عمر زندگي رو براي لحظه اي از وجودش دور كنيم و مي تونيم با يه دوستت دارم زندگي رو به چشم افسرده ي پدر زيباو دوست داشتني كنيم بودن يا نبودن مسئله اين است.........چگونه بودن!!! 
| Design By : Night Skin |
درعبور از وهم زاران با همه ناباوري
بربلنداي خيال،قله ي نيلوفري
گركسي خواهدبه من بازآردش
اين نشاني: كوي بي نام و نشان
سايه سار عاشقان
مژدگاني : هر كه پيدايش كند،برداردش!
